Fréttir
Hlutverk og eðli minnisblaðsins
Efist menn um þau augljósu skilaboð sem í minnisblaðinu felast er þeim í lófa lagið að bera sjónarmiðin sem þar eru sett fram saman við niðurstöðu nefndar Jóns Steinars. Þegar ríkisstjórn framsendir slík viðhorf sem trúnaðarmál til nánustu aðstoðarmanna sinna er hreinn barnaskapur að ímynda sér að hún ætlist ekki til að höfð sé af þeim hliðsjón eins og berlega kom á daginn.
Þótt formanni starfshópsins þyki skiljanlega nokkuð vandræðalegt að minnisblaðið skuli nú birt opinberlega, gengur út yfir öll skynsemismörk hvernig hann bregst við. Í fréttum ríkissjónvarpsins sama dag gengur hann svo langt að halda því fram að hann hafi aldrei litið á minnisblaðið á meðan hann starfaði í nefndinni. Ein og sér væri þessi yfirlýsing auðvitað með ólíkindum þótt ekki lægi fyrir skriflega að starfshópurinn er skipaður á grundvelli þessa minnisblaðs, eða eins og segir í dómi Hæstaréttar:
“Í framlögðu skipunarbréfi Jóns Steinars Gunnlaugssonar hæstaréttarlögmanns kemur ljóslega fram að starfshópurinn var skipaður á grundvelli minnisblaðs þess er látið var fylgja skipunarbréfinu.”
Til viðbótar þessu má nefna að í áliti sínu vitnar starfshópurinn beint í minnisblaðið og rekur úr því þríþætt hlutverk sitt. Síðan eigum við að trúa því að sjálfur formaðurinn hafi ekki einu sinni litið á blaðið á meðan hann starfaði í nefndinni!
Athyglisverðari er þó sú röksemd að minnisblaðið hafi ekki komið frá ríkisstjórninni því að efni þess hafi upprunalega verið sett saman af aðstoðarmönnum hennar. Með sömu rökum mætti halda því fram að fjölmargt annað sem frá ríkisstjórn kemur, þ.m.t. mörg ríkisstjórnarfrumvörp, sé alls ekki frá ríkisstjórn komið vegna þess að textinn sé unnin af aðstoðarmönnum.
Í tilviki því sem hér um ræðir kemur beinlínis fram að ríkisstjórnin skipar starfshópinn á grundvelli minnisblaðsins og er blaðið hvorki meira né minna en hluti af erindisbréfi hennar til starfshópsins. Staðreynd þessi er raunar forsenda og grundvöllur þess að stjórnvöld voru dæmd til að láta Öryrkjabandalaginu blaðið í hendur, eða eins og segir í dómi Hæstaréttar:
“Í ljósi þess, sem að framan er lýst, verður að líta svo á að minnisblaðið hafi verið gert að hluta erindisbréfs til starfshópsins og hafi þannig myndað grundvöll að starfi hans.”
Af framansögðu má ljóst vera að það er ekki bara einhver vitleysisgangur í formanni og lögmanni Öryrkjabandalagsins að blaðið hafi komið frá ríkisstjórninni, heldur hefur um það verið kveðin upp skýr og skilmerkilegur dómur í Hæstarétti. Það er síðan alveg sjálfstætt umhugsunarefni þegar upplýst er að tveir af fjórum nefndarmanna hafi átt þátt í því að semja þetta hlutdræga erindisbréf til sjálfra sín. Hafi nefndarmenn í raun og veru viljað sinna sínu verkefni af fullum heilindum hefðu þeir að sjálfsögðu leitað eftir athugasemdum Öryrkjabandalagsins við þau sjónarmið sem sett eru fram í minnisblaðinu og tekin beint upp í niðurstöðu nefndarinnar. Það var ekki gert heldur látið nægja að ráðslaga við hina brotlegu í málinu og taka við einhliða viðhorfum þeirra til þess hvernig framfylgja mætti dómi gegn þeim sjálfum.
Þegar formaður starfshópsins, sem fyrir ári réðst svo harkalega á Hæstarétt, hefur á nýjan leik reynt að gera lítið úr formanni Öryrkjabandalagsins og lögmanni þess, vindur hann sér galvaskur að fjölmiðlunum með þeim orðum að það sé “ámælisvert af fréttamönnum að skynja ekki það grundvallaratriði málsins að minnisblaðið hafi ekki komið frá ríkisstjórninni.”
Arnþór Helgason
framkvæmdastjóri Öryrkjabandalags Íslands
